ΓΑΜΟΣ | Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ – ΔΙΑΡΚΕΣ Η ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ;

 

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο, εδώ:

 

 

 

 

Αγαπητοί μας φίλοι και αναγνώστες της ιστοσελίδας μας.

 

Τα ζευγάρια και «το σχολείο του γάμου», είναι το θέμα μας κάθε Τρίτη.

 

 

 

 

ΘΕΜΑ: ΓΑΜΟΣ | Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ – ΔΙΑΡΚΕΣ Η ΣΤΙΓΜΙΑΙΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ;

 

Σήμερα, 29 / 9 / 2026, με το άρθρο της Τρίτης, περί Γάμου, θα δούμε ένα απόσπασμα από το Βιβλίο του συγγραφέα Βασίλη Κλαμπατσέα με τίτλο «Η ισότητα των φύλων» – Αθήνα 2013.

 

 

Αντιγράφω:

            Πολλοί στο χώρο της Εκκλησίας θέτουν καλοπροαίρετα αλλά λανθασμένα το ερώτημα, εάν η σύναψη δεύτερου γάμου – παρά την εντολή του Θεού – αποτελεί στιγμιαίο ή διαρκές έγκλημα. Από την απάντηση υποτίθεται ότι συνάγουν ασφαλή συμπεράσματα για την απαξία του δεύτερου γάμου και την αντιμετώπιση του από την θεία Δικαιοσύνη.

            Η ερώτηση όμως αυτή είναι απαρχής εσφαλμένη και άστοχη. Κι αυτό γιατί στο χώρο της θείας Δικαιοσύνης δεν υπάρχουν εγκλήματα διαρκή ή στιγμιαία.

            Διαρκή ή στιγμιαία χαρακτηρίζονται τα εγκλήματα στην ανθρώπινη ποινική δικαιοσύνη, για να καθοριστεί μεταξύ άλλων ο χρόνος παραγραφής τους. Παραγραφή όμως στο χώρο της θείας Δικαιοσύνης δεν υπάρχει. Όλες οι αμαρτίες αποτελούν κολάσιμες πράξεις και είναι απαράγραπτες.

            Μόνο η χάρις του Ιησού Χριστού μπορεί να γιατρέψει τον άνθρωπο από το θανατηφόρο ιό της αμαρτίας.

            Η θεία Δικαιοσύνη δεν προβλέπει για τις αμαρτίες αμνηστία και παραγραφή ούτε καθορίζει αποσβεστικές προθεσμίες. Αναγνωρίζει μόνο τη χάρι που απονέμει ο Ιησούς Χριστός.

            Στον άνθρωπο που θα δοθεί χάρις, δεν εκτελείται η ποινή της αμαρτίας του γιατί η θεία Δικαιοσύνη έπαυσε να έχει ποινική αξίωση κατά του αμαρτωλού. Και αυτό γίνεται μόνο όταν ο αμαρτωλός αναγνωρίσει τα εγκλήματα του και προστρέξει με μετάνοια και πίστη στον Ιησού Χριστό και ζητήσει να του δοθεί χάρις. Και η χάρις του δίνεται και επέρχεται άφεση της ποινής του, γιατί την εξέτισε ο Ιησούς Χριστός.

            Στην ανθρώπινη ποινική δικαιοσύνη στιγμιαίο θεωρείται το έγκλημα | αδίκημα, όταν η προσβολή του εννόμου αγαθού τελειούται με την εφ’ άπαξ πραγμάτωση της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος (δηλαδή όταν το έγκλημα θεμελιώνεται αντικειμενικά με την προσβολή του νόμιμου αγαθού σε μια μόνο φορά).

            Αντίθετα, στο διαρκές έγκλημα η προσβολή του εννόμου αγαθού παρατείνεται, όσο εξακολουθεί να διατηρείται η δημιουργηθείσα παράνομη κατάσταση.    

            Εάν κάποιος υβρίσει ένα συνάνθρωπό του, το έγκλημα της εξύβρισης θεωρείται στιγμιαίο, γιατί περατώνεται σε μια φορά. Εάν όμως απαγάγει κάποιον με τη βία, το έγκλημα της απαγωγής θεωρείται διαρκές για όσο διάστημα η απαγωγή συνεχίζεται.

Με δεδομένα τα παραπάνω, εάν γίνει δεκτό ότι αυτό που ισχύει για την ανθρώπινη δικαιοσύνη ισχύει και για τη θεία Δικαιοσύνη, πρέπει να αποδεχτούμε ότι και οι αμαρτίες - πέραν της οποιασδήποτε απαξίας τους -  διακρίνονται σε διαρκή και στιγμιαία εγκλήματα.

            Και για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό παραμερίζοντας νομικούς συλλογισμούς και δικονομικές διατάξεις, εάν κάποιος συνάψει δύο ή τρείς ή περισσότερους γάμους και αυτοί χαρακτηριστούν στιγμιαία εγκλήματα, μπορεί ο παραβάτης του θείου Νόμου της συζυγίας να μετανοήσει και να αποκατασταθεί ενώπιον της Θείας Δικαιοσύνης. Στην περίπτωση αυτή δεν απαιτείται να λύσει με διαζύγιο ή να ακυρώσει τους επιλήψιμους γάμους  με νομικές διαδικασίες για να διακόψει την παράνομη κατάσταση.

            Δε συμβαίνει όμως το ίδιο, εάν οι γάμοι χαρακτηριστούν διαρκή εγκλήματα. Και αυτό, γιατί η προσβολή του Θείου Νόμου θεωρείται συνεχής και αδιάλειπτος και η αμαρτία ακολουθεί τον αμαρτωλό εφ’ όρου ζωής. Η χάρις του Ιησού Χριστού εμφανίζεται στην περίπτωση αυτή ανίσχυρη ή αρνούμενη να αθετήσει την αμαρτία που ανεξόφλητη και ολοζώντανη θα φτάσει και θα αποδοκιμαστεί στο πατητήρι της κρίσεως.

            Είναι φανερό πώς εάν υιοθετήσουμε τη διάκριση της αμαρτίας σε στιγμιαία και διαρκή εγκλήματα θα φτάσουμε σε άτοπα συμπεράσματα και σε δοξασίες παράλογες και αντιβιβλικές. Στο λόγο του Θεού όμως πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και να τον προσεγγίζουμε με πολλή προσευχή και ταπείνωση.

            Ο Αβραάμ, ο Δαυίδ, ο Σολομών και τόσοι άλλοι της Παλαιάς Οικονομίας που είχαν παραβιάσει τον νόμο της Εδέμ εάν υποτεθεί ότι το αδίκημα τους χαρακτηριζόταν διαρκές, θα έπρεπε να συγκαταριθμηθούν μετά των ενόχων και όχι μετά των δικαίων στην κρίση.

            Και αν οι δίκαιοι της Παλ. Διαθήκης απαλλαγούν για το έγκλημα τους λόγω νομικής ή πραγματικής πλάνης, οι παραβάτες του νόμου της συζυγίας στους χρόνους της χάριτος θα είναι αδικαιολόγητοι και αξιοκατάκριτοι.

            Ευχαριστούμε τον Θεό, ότι στο πηγάδι της Συχάρ η χάρις του Ιησού Χριστού παρέβλεψε πέντε νεκρούς γάμους και ένα ζωντανό παράνομο δεσμό. Δεν στάθηκε ικανό το έγκλημα της αμαρτωλής Σαμαρείτισσας, διαρκές ή στιγμιαίο, να την αποκλείσει από τα ένδοξα σχέδια του Θεού για τον άνθρωπο. Η πίστη της στον Μεσσία του Ισραήλ την ανέδειξε θυγατέρα του Θεού και πρώτη απόστολο του γλυκύτατου Ναζωραίου στους Σαμαρείτες αδελφούς της.

            Για τυπικούς λόγους πρέπει να αναφερθεί ότι το έγκλημα της διγαμίας κατά την ανθρώπινη δικαιοσύνη χαρακτηρίζεται ως στιγμιαίο.

            Η χάρις όμως του Θεού δεν κάνει διάκριση στις αμαρτίες, ούτε στους αμαρτωλούς. Όταν ο αμαρτωλός αναζητήσει το έλεος του Θεού και παραδώσει την καρδιά του με πίστη στην αγάπη του Ιησού Χριστού, το αίμα της θυσίας Του τον λούζει με λουτρό παλιγγενεσίας και τον ανακηρύσσει δίκαιο και ανέγκλητο ενώπιον της θείας Δικαιοσύνης. Δες:

μας έσωσε, όχι για τα καλά έργα που τυχόν κάναμε εμείς, αλλά γιατί μας σπλαχνίστηκε. Μας έσωσε με το βάπτισμα της αναγέννησης και της ανανέωσης που χαρίζει το Άγιο Πνεύμα, που το σκόρπισε πλούσια πάνω μας δια του Ιησού Χριστού του σωτήρα μας, για να δικαιωθούμε με τη δική του χάρη και να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή, που την προσδοκούμε.

- ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ 3:5-7

       

Το Πνεύμα το Άγιο μας κληροδότησε όλως αποκαλυπτικά τρία περιστατικά με ιδιαίτερα βεβαρυμμένο αμαρτωλό μητρώο για τρεις γυναίκες που η χάρις του Ιησού Χριστού αντιμετώπισε με έλεος και οικτιρμούς σωτηρίας.

            Πρόκειται για (α) τη Σαμαρείτισσα, (β) την «αμαρτωλή γυναίκα» και (γ) την μοιχευομένη, που στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού δεν αντίκρυσαν τον βλοσυρό κατήγορο της φαρισαϊκής δικαιοσύνης αλλά τον γλυκύτατο υπερασπιστή της παγιδευμένης ανθρώπινης καρδιάς.  

 ΤΕΛΟΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗΣ

 

 

ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ:

v  Τα μαθήματα που πήραμε από τον γάμο. 

v  Το θέμα που θα συζητηθεί, περισσότερο.