ΓΑΜΟΣ | ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο, εδώ:

 

 

 

 

Αγαπητοί μας φίλοι και αναγνώστες της ιστοσελίδας μας.

 

Τα ζευγάρια και «το σχολείο του γάμου», είναι το θέμα μας κάθε Τρίτη.

 

 

 

 

 

ΘΕΜΑ: ΓΑΜΟΣ | ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Σήμερα, 22 / 9 / 2026, με το άρθρο της Τρίτης, περί Γάμου, θα δούμε ένα απόσπασμα από το Βιβλίο του συγγραφέα Βασίλη Κλαμπατσέα με τίτλο «Η ισότητα των φύλων» – Αθήνα 2013.

 

 

Αντιγράφω:

Η διακήρυξη του Ιησού Χριστού για την ισότητα των φύλων σκόνταψε δυστυχώς στις προκαταλήψεις και τις συνήθειες της κοινωνίας, που είχε διαποτιστεί μέχρι μυελού των οστέων από την λανθασμένη και ανεδαφική αντίληψη ότι ο Θεός είναι ανδρικού γένους.  Γι’ αυτό και ο άνδρας είναι κατά συνέπεια εκ φύσεως και κατ’ αποστολή κυρίαρχος μέσα στην οικογένεια και την κοινωνία.

Πολλοί «πατέρες» της Εκκλησίας συζητούσαν στις Εκκλησιαστικές συνόδους και αναρωτιούνταν εάν η γυναίκα είναι «άνθρωπος». Έβλεπαν και αντιμετώπιζαν τη γυναίκα ως κατώτερο πλάσμα από τον άνδρα.

Πολλοί ήταν εκείνοι που επιχειρηματολογούσαν, αμφισβητώντας ότι η γυναίκα έχει ψυχή.

Σε Εκκλησιαστική Σύνοδο του 6^ου αιώνα, μετά από πολλές αντιρρήσεις, αντεγκλήσεις και συγκρούσεις φραστικές και όχι μόνο, αποφάσισαν «οι πατέρες» ότι η γυναίκα έχει ανθρώπινη υπόσταση.

Επικαλούμενοι και ερμηνεύοντας ανεπιτυχώς και με στείρο πνεύμα τη διδασκαλία του Παύλου διακήρυξαν:

1.     Τερτυλλιανός (2^ος αιώνας)

«Γυναίκα είσαι η πύλη της κόλασης. Εξαιτίας σου πέθανε ο υιός του Θεού. Σου αξίζει να περιπλανιέσαι θλιμμένη και ρακένδυτη». 

 

2.     Αμβρόσιος (4^ος αιώνας)

«Ο Αδάμ αμάρτησε εξαιτίας της Εύας και η γυναίκα πρέπει να δεχτεί σαν αφέντη εκείνον που τον οδήγησε στην αμαρτία».

 

3.     Χρυσόστομος (4^ος αιώνας)

«Η γυναίκα είναι αναγκαίο κακό, φυσικός πειρασμός, κίνδυνος του σπιτιού, θανάσιμος γοητεία, μεγάλη συμφορά» ακόμα «Απ’ όλα τα άγρια θηρία το πιο βλαβερό είναι η γυναίκα».

 

4.     Θωμάς ο Ακινάτης (3^ος αιώνας)

«Η γυναίκα υποτάσσεται στον άνδρα λόγω της αδύνατης φύσης της, γιατί είναι ασθενέστερη και στο νου και στο σώμα».

 

«Ο άνδρας είναι η αρχή της γυναίκας και το τέλος της, ακριβώς όπως ο Θεός είναι η αρχή και το τέλος κάθε δημιουργίας».

 

«Είναι βέβαιο ότι η γυναίκα είναι προικισμένη για να ζει κάτω από τις διαταγές του άνδρα και ότι δεν έχει καμία εξουσία πάνω στον ίδιο ή στον εαυτό της».

 

«Τα παιδιά πρέπει να αγαπούν τον πατέρα περισσότερο από τη μητέρα τους».

 

5.     Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2^ος αιώνας)

«Κάθε γυναίκα πρέπει να συγκλονίζεται από ντροπή στη σκέψη ότι είναι γυναίκα».

 

Το εκκλησιαστικό «Κανονικό Δίκαιο» επέτρεπε στον άνδρα να δέρνει τη γυναίκα του και θεωρήθηκε μεγάλη πρόοδος το ότι στον 13^ο αιώνα οι νόμοι και τα έθιμα του «Μπουβαί» συνιστούσαν στο σύζυγο να μη χτυπά τη σύζυγό του παρά μόνο για λογική αιτία. 

 

6.     Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός (4^ος αιώνας), αντίθετα:

Βαθύς μελετητής της Βίβλου και ασυμβίβαστος υπερασπιστής της αλήθειας, διέκρινε τα απαρχής ένδοξα σχέδια του Θεού για τον άνθρωπο και διακήρυξε ανεπιφύλακτα την ισότητα του άνδρα και της γυναίκας:

«άνδρες γαρ οι νομοθετούντες δια τούτο κατά την γυναίκα η νομοθεσία».

«Οράτε το ίσον της Θείας νομοθεσίας. Ένας ο Δημιουργός του άνδρα και της γυναίκας από το ίδιο χώμα και οι δύο, μία εικόνα, ένας νόμος, ένας θάνατος, μία ανάσταση». 

 

 

Η ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΓΑΜΟ

 

Στη διάπλαση της Εύας δεν είχε καμία συμμετοχή ο Αδάμ. Για να μην εξαρτάται από τη θέληση του ανθρώπου, αλλά από τον ίδιο τον Θεό.

Ο Αδάμ δε διαθέτει, ούτε μπορεί να προβάλλει τίτλους υπεροχής και ανωτερότητας.

Η δημιουργία εξ άλλου της Εύας από τη πλευρά του Αδάμ και από την ίδια ουσία παραπέμπει στο ισότιμο της δημιουργίας της.

Η Εύα δημιουργείται από την ίδια ουσία με τον Αδάμ.

Η αντιπαλότητα της σχέσης ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα πρωτοεμφανίστηκε στην Εδέμ. Στο αξέχαστο εκείνο δειλινό που περιζωσμένος ο Αδάμ στην οσφύ του με φύλλα συκής έδειχνε στον Θεό με δήθεν θυμό και αγανάκτηση την Εύα ως αποκλειστική υπεύθυνη της ντροπής του.

¨Έκτοτε η αντιπαράθεση βρίσκεται συχνά ομοτράπεζη στο σπίτι κάθε ζευγαριού. Εμφανίζεται ιδιαίτερα εριστική και γίνεται πρόξενος για πολλά δάκρυα, θλίψεις και πόνο.

Ο άνδρας με όπλο του τη σωματική του υπεροχή, επέβαλε γρήγορα το δίκαιο του δυνατού και η γυναίκα βυθισμένη στους αγωνιώδεις εφιάλτες της, θρηνούσε απαρηγόρητη τη χαμένη της αξιοπρέπεια.

Ο κλονισμός του γάμου δεν οφείλεται άμεσα στη διαφορετικότητα των ανθρώπων, ούτε στην έλλειψη αλληλοκατανόησης. Οφείλεται αποκλειστικά στην έλλειψη πραγματικής αγάπης. Και εκεί που υποτίθεται ότι υπάρχει η αγάπη, έχει χάσει το νόημα της.

Ο άνθρωπος αναζήτησε τη θέωση, όχι μέσα από το μονοπάτι της υπακοής που του έδειξε ο Θεός, αλλά υπηρετώντας τις επιλογές του διεφθαρμένου «εγώ» του.

Η εξουσία του άνδρα πάνω στη γυναίκα δεν είναι ατέλεια της δημιουργίας, αλλά συνέπεια της ανθρώπινης πτώσης.

Ο άνδρας γίνεται εξουσιαστής της γυναίκας του και η ίδια υποχωρεί μοιρολατρικά στη θέση που ουδέποτε αποδέχθηκε. Η αναγκαστική υποταγή της γυναίκας στον άνδρα-αφέντη έφερε στο προσκήνιο της ιστορίας τον πρώτο πόλεμο.   

       

 

 

ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ:

v  Τα μαθήματα που πήραμε από τον γάμο. 

v  Το θέμα που θα συζητηθεί, περισσότερο.