ΕΦΗΒΟΣ | Ο ΠΕΠΤΩΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ!
ΚΑΙ Ο ΕΦΗΒΟΣ ΝΕΟΣ.
Το προηγούμενο άρθρο, διαβάστε εδώ:
Ο τίτλος της σειράς είναι Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΦΗΒΟΣ ΝΕΟΣ και
θα διαρκέσει για άγνωστο χρόνο.
Μαζί,
θα διαβάσουμε κάποια χωρία από την Αγία Γραφή και θα ασχοληθούμε με μια
«ζωντανή» θεματολογία (!) που αφορά την
πρώιμη και την όψιμη εφηβική ηλικία των 15 – 25 χρονών .
v ΘΕΜΑ: ΕΦΗΒΟΣ | Ο ΠΕΠΤΩΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
«Τι θέλετε να πείτε;».
Το
θέμα μας, σήμερα 20/11/2026, έρχεται από το βιβλίο του C. S. LEWIS, με τίτλο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΑΠΛΩΣ, Αθήνα
1999 – 1η έκδοση 1942.
Αντιγράφω:
Ποια ήταν λοιπόν η δύσκολη θέση στην
οποία βρέθηκε ο άνθρωπος; Είχε προσπαθήσει να σταθεί μόνος του, να
συμπεριφερθεί σαν να ανήκε στον εαυτό του. Με άλλα λόγια ο πεπτωκός άνθρωπος
δεν είναι απλώς ένα ατελές πλάσμα που χρειάζεται βελτίωση, είναι ένας
εξεγερμένος που πρέπει να παραδώσει τα όπλα του. Η παράδοση των όπλων σου, η
αυτοπαράδοση, το να ζητήσεις συγγνώμη, συνειδητοποιώντας ότι ακολουθούσες λάθος
ίχνη, κι έχοντας την ετοιμότητα να ξεκινήσεις και πάλι τη ζωή από το αρχικό
στάδιο, αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος διαφυγής από τη δύσκολη θέση. Η εν λόγω
διαδικασία παράδοσης, αυτή η ταχύτατη ανάκρουση πρύμνης, είναι αυτό που οι χριστιανοί
ονομάζουν μετάνοια.
Βέβαια η μετάνοια δεν είναι καθόλου κάτι
αστείο. Είναι κάτι πιο σκληρό από το να τρως ξερές πίτες. Σημαίνει να
αποβάλλετε όλη την αλαζονεία και την ατομική θέληση στην οποία αιώνες τώρα
εξασκείτε τον εαυτό σας. Σημαίνει να σκοτώσετε ένα κομμάτι του εαυτού σας με το
να υποστείτε ένα είδος θανάτου. Στην πραγματικότητα η μετάνοια απαιτεί έναν
αγαθό άνθρωπο. Εδώ έγκειται η δυσκολία. Μόνο ένας κακός χρειάζεται τη μετάνοια, μόνο ένας ενάρετος μπορεί να
μετανοήσει τέλεια. Όσο χειρότερος είσαι, τόσο περισσότερο τη χρειάζεσαι και
τόσο λιγότερο μπορείς να την πραγματοποιήσεις. Το μόνο πρόσωπο που θα μπορούσε
να την κάνει με τέλειο τρόπο θα ήταν ένας τέλειος άνθρωπος, κι αυτός δε θα τη
χρειαζόταν.
Θυμηθείτε ότι αυτή η μετάνοια, αυτή η
θεληματική υποταγή στον εξευτελισμό και σ’ ένα είδος θανάτου – από το οποίο θα
μπορούσε να σας απαλλάξει εάν το ήθελε – δεν είναι κάτι που απαιτεί από σας ο
Θεός, προτού σας πάρει και πάλι κοντά Του, είναι απλώς μια περιγραφή του τι
σημαίνει επιστρέφω και πάλι σ’ Αυτόν. Αν ζητήσετε από τον Θεό να σας πάρει
κοντά Του δίχως αυτό, στην πράξη Του ζητάτε να σας πάρει κοντά Του δίχως να
είστε κοντά του. Είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει. Πολύ καλά λοιπόν, είναι
κάτι που πρέπει να το περάσουμε. Η ίδια όμως κακία που μας κάνει να το
χρειαζόμαστε μας κάνει παράλληλα ανίκανους να το πραγματοποιήσουμε. Μπορούμε
άραγε να το κάνουμε εάν μας βοηθήσει ο Πατέρας Θεός; Ναι, αλλά τι εννοούμε όταν
λέμε να μας βοηθήσει ο Θεός; Εννοούμε να βάλει μέσα μας τρόπον τινά ο Θεός ένα
κομμάτι από τον εαυτό του. Μας δανείζει λίγο από τις έλλογες δυνάμεις Του κι
έτσι μπορούμε και σκεφτόμαστε: βάζει μέσα λίγο από την αγάπη Του κι έτσι
μπορούμε κι αγαπάμε ο ένας τον άλλον.
Όταν διδάσκετε σ’ ένα παιδί πώς να
γράφει, κρατάτε το χέρι του μέχρι που να μάθει να σχηματίζει τα γράμματα. Αυτό
σημαίνει πως σχηματίζει τα γράμματα επειδή εσείς τα σχηματίζετε. Αγαπάμε και
σκεφτόμαστε, επειδή ο Θεός αγαπά και σκέφτεται και κρατά το χέρι μας όσο εμείς
τα πραγματοποιούμε. Αν τώρα δεν είχαμε υποστεί την Πτώση, αυτά θα ήταν όλα ένα
απλό παιγνίδι. Δυστυχώς όμως χρειαζόμαστε τώρα τη βοήθεια του Θεού για να
μπορέσουμε να κάνουμε κάτι που ο Θεός, από τη φύση Του, δεν κάνει ποτέ: Δεν
παραδίδεται, δεν υποφέρει, δεν υποτάσσεται, δεν πεθαίνει.
Τίποτα στη φύση του Θεού δεν αντιστοιχεί
ούτε στο ελάχιστο σ’ αυτή τη διαδικασία. Έτσι, ο μόνος δρόμος για τον οποίο
έχουμε ανάγκη την καθοδήγηση του Θεού περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο είναι ένας
δρόμος που ο Θεός από τη φύση του δεν διέσχισε ποτέ. Ο Θεός μπορεί να μοιραστεί
μόνο αυτό που έχει. Αυτό το πράγμα όμως από την φύση Του, δεν το έχει.
Αν, όμως, υποθέσουμε ότι ο Θεός έγινε
άνθρωπος – ας υποθέσουμε ότι η ανθρώπινη φύση μας, που μπορεί να υποφέρει,
συγχωνεύτηκε με τη φύση του Θεού σ’ ένα πρόσωπο – τότε αυτό το πρόσωπο θα
μπορούσε να μας βοηθήσει. Θα μπορούσε να παραδώσει το θέλημα του, να υποφέρει
και να πεθάνει επειδή θα ήταν άνθρωπος και θα μπορούσε να το κάνει τέλεια
επειδή θα ήταν και Θεός. Εσείς και εγώ, μπορούμε να περάσουμε αυτή τη
διαδικασία μόνο εάν ο Θεός την πραγματοποιήσει μέσα μας, αλλά ο Θεός μπορεί να
την πραγματοποιήσει μόνο εάν γίνει άνθρωπος.
Οι προσπάθειες μας όσον αφορά σ’ αυτό
τον θάνατο θα πετύχουν μόνο εάν οι άνθρωποι μετάσχουν του θανάτου του Θεού,
όπως ακριβώς και η σκέψη μας μπορεί να πετύχει μόνο επειδή είναι μια σταγόνα
από τον ωκεανό της δικής του διάνοιας. Δεν μπορούμε όμως να μετάσχουμε του
θανάτου του Θεού παρά μόνο εάν ο ίδιος ο Θεός πεθαίνει (!) κι αυτός δεν μπορεί
να πεθάνει παρά μόνο εάν γίνει άνθρωπος. Αυτή είναι η έννοια με την οποία
πληρώνει το χρέος μας και υποφέρει για χάρη μας αυτός που ο ίδιος δεν είχα
καθόλου ανάγκη να υποστεί.
Τέλος
αντιγραφής
ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ
Το
άρθρο της Παρασκευής με θέμα «ο πεπτωκός άνθρωπος», εύχομαι κάθε νέος | νέα να
εμβαθύνει στο μέγεθος της μακροθυμίας και το μεγαλείο του ουράνιου Πατέρα μας.
Ο
Θεός εργάζεται συστηματικά την μετάνοια από την πονηρή καρδιά μας και την
παράδοση της σύντομης ζωής μας, άνευ όρων, στα χέρια Του, κατά τον λόγο Του.
Αυτό
αλλάζει τον ρου | μεταστρέφει | αναγεννά το «Εγώ!» και φέρει την ελευθερία στην
ψυχή και στο πνεύμα ώστε να είμαστε χρήσιμοι για τον Κύριο Ιησού Χριστό που
αναζητά μαθητές δικούς Του και μόνον. Αλήθεια σας λέγω.
ΓΙΑ
ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ:
v Το θέμα, που θα μας δώσετε εσείς.
v Το ξαφνικό θέμα, που θα προκύψει από την
επικαιρότητα.











Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου