ΕΦΗΒΟΣ | ΜΕΡΟΣ Β’ – Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

 

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ!

ΚΑΙ Ο ΕΦΗΒΟΣ ΝΕΟΣ.

 

 

Το προηγούμενο άρθρο, διαβάστε εδώ:

 

 

Ο τίτλος της σειράς είναι Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΦΗΒΟΣ ΝΕΟΣ και θα διαρκέσει για άγνωστο χρόνο.

Μαζί, θα διαβάσουμε κάποια χωρία από την Αγία Γραφή και θα ασχοληθούμε με μια «ζωντανή» θεματολογία (!) που αφορά την πρώιμη και την όψιμη εφηβική ηλικία των 15 – 25 χρονών .

 

 

ΘΕΜΑ: ΕΦΗΒΟΣ | ΜΕΡΟΣ Β’ – Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

 

 

«Τι θέλετε να πείτε;».

 

Το θέμα μας, έρχεται από την μελέτη των Γραφών, που είναι ωφέλιμες από κάθε άποψη για την ψυχή | τον νου | το πνεύμα μας, από νέοι και έφηβοι.

Μαζί θα αναλύσουμε το θέμα μας σήμερα 23/1/2026, αφού πρώτα κατανοήσουμε την σοβαρότητα | την πιθανότητα (!) ώστε το θέμα να αγγίζει και μας.

 

 

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Η σημασία που έχει η Δικαιοσύνη του Θεού, στην οικονομία της αθωότητας του ανθρώπου (!) εκεί όπου ο Αδάμ και η Εύα έζησαν χωρίς την βαθιά γνώση του θελήματος του Θεού, είναι πολύ σημαντική για μας: να κατανοήσουμε.  

 

Η δικαιοσύνη του Θεού όπως μας αποκαλύπτεται, σήμερα, δια των Γραφών ήταν η επιβολή της κρίσης Του επάνω σε ανθρώπους που το μόνο που απαιτείτο ήταν η υποταγή ένεκα περιορισμένης αντίληψης.

 

Ο Αδάμ και η Εύα έπρεπε να φυλάξουν την εντολή: «από όλα τα δένδρα του παραδείσου δύνασαι να φας, όμως από το δένδρο της γνώσης του καλού και του κακού δεν δύνασαι!».

 

Μετά από την παρακοή των, ήρθε το αποτέλεσμα που ήταν ο πνευματικός θάνατος, ή η το μεγάλο κενό | απόσταση μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου (!) όταν ήρθε η  συνείδηση της αμαρτίας.

 

Αυτό ήταν το κακό του σατανά: Η συνείδηση της αμαρτίας | της ντροπής ένεκα της παραβάσεως.

 

Αποτέλεσμα ήταν η απόσταση | η αποστασία από τον Θεό | η κρυψώνα κάτω από τα δένδρα | τα φύλλα από συκιά.

 

 

ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ

 

Αντιγράφω από το βιβλίο της Γένεσις 3 / 21-24:

 

Και ο Κύριος ο Θεός έκανε στον Αδάμ και στη γυναίκα του δερμάτινους χιτώνες, και τους έντυσε.

 

Και ο Κύριος ο Θεός είπε: Δέστε, ο Αδάμ έγινε σαν ένας από μας, στο να γνωρίζει το καλό και το κακό· και τώρα μήπως απλώσει το χέρι του και πάρει από το δέντρο τής ζωής και φάει, και ζήσει αιώνια· γι' αυτό, ο Κύριος ο Θεός τον έβγαλε έξω από τον παράδεισο της Εδέμ, για να εργάζεται τη γη από την οποία πάρθηκε.

 

Και έδιωξε τον Αδάμ· και στα ανατολικά τού παραδείσου της Εδέμ έβαλε τα Χερουβείμ, και τη ρομφαία τη φλόγινη, την περιστρεφόμενη, για να φυλάττουν τον δρόμο τού δέντρου τής ζωής.

 

 

Με λίγα λόγια:

Η δεύτερη ερώτηση | ανάκριση του Θεού προς τον Αδάμ, ήταν: «Ποιος σου φανέρωσε ότι είσαι γυμνός; Μήπως έφαγες από το δένδρο από το οποίο σε πρόσταξα να μη φας;».

Από δω αρχίζει η δικαιολογία και των δύο, η άρνηση ότι έφταιγαν οι ίδιοι με αποτέλεσμα ο Θεός να δικάσει | να κρίνει | να απονέμει το μέλλον του κάθε ενός. Στην συνέχεια ο Θεός έπρεπε να προστατεύσει τον παράδεισο από ανθρώπους με βαριά συνείδηση αμαρτωλότητας και πίεσης της αμαρτίας (!) που είχαν διαπράξει. Ο Αδάμ και η Εύα δεν ήταν πλέον κανονικοί άνθρωποι με καθαρή | αγνή | αθώα συνείδηση.

 

Τι κατάφερε ο Αδάμ;

Να διωχθεί από τον παράδεισο του Θεού ώστε να μην λάβει και φάγει από του δένδρου της ζωής και ζήσει αιώνια αμαρτωλός.

 

 

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ο ΑΒΡΑΑΜ

 

Και πέρασαν αιώνες έως ότου ο Θεός βρήκε έναν άνθρωπο πιστό | δίκαιο | αγαθό τον Αβραάμ, που ζητούσε τον αληθινό Θεό των πατέρων του από μαρτυρίες των ανθρώπων που πέρασαν και έζησαν σχεδόν από 1.000 χρόνια, όπως ο Νώε, ο Σήμ, ο Αρφαξάδ, ο Σαλά, ο Εβερ, ο Φαλέγ, ο Ραγαύ, ο Σερούχ, ο Ναχώρ, ο Θάρα ο πατέρας του.

Ο Αβραάμ λοιπόν, καθώς διαβάζουμε από το 12^ο κεφάλαιο της Γένεσις, πήρε μια εντολή από τον Θεό: «Βγες έξω από τη γη σου και από τη συγγένεια σου και από την οικογένεια του πατέρα σας στη γη που θα σου δείξω και θα σε κάνω να γίνεις ένα μεγάλο έθνος και θα σε ευλογήσω και θα μεγαλύνω το όνομα σου και θα είσαι για ευλογία».

 

Τι συνέβη κατόπιν;

Μια δύσκολη εποχή δοκιμασιών και θλίψεων για τον Αβραάμ, όμως ποτέ δεν έχασε την αφοσίωση του στον λόγο από το στόμα του Θεού.

Η δικαιοσύνη του Θεού αφορούσε την πιστότητα ενός ανθρώπου: του Αβραάμ ο οποίος έφτασε μετά από 25 χρόνια, σε ηλικία 100 ετών (!) για να πάρει στην αγκαλιά του τον γιό της επαγγελίας, τον Ισαάκ.     

 

 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΩΥΣΗ

Πέρασαν τα χρόνια και ήλθε η πλήρωση της επαγγελίας προς τον Αβραάμ όταν ο λαός Ισραήλ είχε αυξηθεί | είχε γίνει πλήθος λαού που ο Φαραώ τον φοβήθηκε και τον εξόρισε στην Πιθώμ και στην Ραμεσσή ώστε να χτίζουν αποθήκες.

Εκεί ακριβώς μέσα στην θλίψη και τις κραυγές του λαού (!) ο Θεός άκουσε και θυμήθηκε ότι είχε πει στον Αβραάμ.

Σήκωσε τον Μωυσή, τέκνο της Ιωχαβέδ και του Αμράμ, που ανατράφηκε στο παλάτι του Φαραώ μέχρι την ηλικία των 40 ετών.

Στη συνέχεια και αφού πέρασαν άλλα 40 έτη, σαν αυτοεξόριστος στην γη Μαδιάμ, ο Μωυσής κλήθηκε από τον Θεό ώστε να οδηγήσει τον λαό Ισραήλ προς την γη της επαγγελίας δια της οδού της ερήμου.

Η οδοιπορία της ερήμου κράτησε ακόμα άλλα 40 έτη έως να φτάσουν απέναντι από την Ιεριχώ στην πεδιάδα του Μωάβ και στο βουνό Νεβώ, στην κορυφή Φασγά να τον πάρει ο Θεός κοντά Του.

Το έργο το συνέχισε ο Ιησούς του Ναυή, που έζησε για 25 χρόνια ως Αρχηγός του λαού και οδήγησε μέσα από πολλές νικηφόρες νίκες και πολέμους τον λαό στη γη της επαγγελίας. Το σπουδαιότερο δε είναι ότι την μοίρασε στις φυλές κατά την οδηγία του Θεού γεωγραφικά, σε ότι εμείς σήμερα ονομάζουμε Παλαιστίνη.

 

 

ΤΙ ΗΤΑΝ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΩΥΣΗ  

 

Ο νόμος του Μωυσή ήταν το θρησκευτικό δίκαιο ενός λαού που ήταν αποκλειστικά ευλογημένος από τον ίδιο τον Θεό με τέρατα και σημεία.

Αυτό το δίκαιο δόθηκε στον Μωυσή κατά την αρχή του ταξιδιού προς την γη της επαγγελίας μετά την λευτεριά από τον ζυγό του Φαραώ, στο όρος Σινά.

Εκεί ο Θεός, έδωσε και προφορικά όλο τον Νόμο (πάνω από 600 εντολές) επίσης και γραπτά επάνω σε πλάκα τις 10 εντολές και ζήτησε πλήρη συμμόρφωση και υπακοή.

Κάθε εντολή είχε και την ανάλογη ποινή με μεγαλύτερη από όλες την θανατική καταδίκη δια λιθοβολισμού.

Η δικαιοσύνη του Θεού, ήταν κάθετη και άμεση.

Η δικαιοσύνη του Θεού, που απονέμετο δια των κριτών του λαού ήταν εφαρμοστέα χωρίς εξαίρεση.   

 

 

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

 

Δυστυχώς, ο λαός Ισραήλ μετά τον θάνατο του Σολομώντα (932 π.Χ.) διασπάστηκε σε δύο βασίλεια όπου με πρώτο το βόρειο βασίλειο και κατόπιν το νότιο βασίλειο (!) ξέχασαν τον αληθινό Θεό και λάτρευαν με πάθος του θεούς των γύρω εθνών και έφτασαν σε σημείο να θυσιάζουν τα παιδιά τους στον βωμό των ξένων θεών.

 

 

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;

 

Ναι, ο Θεός επανήλθε απέναντι στον λαό αυτό ώστε να αναδείξει τον μονογενή Του Υιό Ιησού Χριστό ως τον ερχόμενο Σωτήρα (σύμφωνα με τους προφήτες) και να Τον αποστείλει με την Α’ παρουσία του και την διακονία του στη γη δημιουργώντας και πληρώνοντας τις Γραφές ένα νέο έθνος σωζομένων που ονομάστηκαν χριστιανοί στην Αντιόχεια, ή αιρετικοί κατά τους Ιουδαίους.  

Ο λαός Ισραήλ ακόμα, σήμερα, περιμένει με ζήλο τον Μεσσία να εμφανιστεί όμως ακόμα η δικαιοσύνη του Θεού είναι πάνω στα κεφάλια τους:

1.     Σαν τέκνα του Αβραάμ ο Θεός τους διαφυλάττει με σημεία και τέρατα.

2.     Σαν αρνητές της Καινής Διαθήκης, ή του Ιησού Χριστού ως Αμνού του Θεού υφίστανται ταλαιπωρίες | πολέμους | ταραχές | θανάτους έως την ημέρα που θα μετανοήσουν πάνω σε αυτό και θα πιστεύσουν όλοι μαζί και θα θρηνήσουν, μετανοώντας, για την απιστία των.

 

 

ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ

Το σημερινό άρθρο με θέμα: «Η δικαιοσύνη του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη», εύχομαι σε κάθε έφηβο νέο | νέα, ώστε να αποκτήσει μια καθαρή γνώση του Σχεδίου του Θεού, ώστε να μην διστάζει να μιλάει με πάθος για τον Ιησού Χριστό σαν τον αιώνιο βασιλιά και Σωτήρα των αμαρτωλών ανθρώπων. Δεν αξίζει κάτι άλλο σήμερα, στην σκληρή καθημερινότητα. Αλήθεια.

 

 

 

ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ:

v  Το θέμα, που θα μας δώσετε εσείς.

v  Το ξαφνικό θέμα, που θα προκύψει από την επικαιρότητα.